Στο χωριό – Ναζαίοι*

Για να σε βοηθήσω γιατί αποκλείεται να το βρεις πάμε κάπου εδώ:

Στην Κορίνθου – Πατρών είναι λογικό να πληρώνεις διόδια. Τόση αδρεναλίνη και τόσες συγκινήσεις θες να είναι τσάμπα;

Πάντα ξεχνάω πόσο μακρυά είναι αυτό το χωριό. Φτάσαμε όμως μετά από 5 ωρίτσες.

Χαθήκαμε στο πράσινο.

Untitled

Το πιο ήσυχο μέρος του κόσμου.

Τα κουνούπια ξεκινάνε να τσιμπάνε από τις 6μιση το απόγευμα. Φαντάζομαι και στον Αμαζόνιο κάπως έτσι θα γίνεται.

Θες αυγά; Πας στο κοτέτσι. Θες σαλάτα; Πας στο περιβόλι. Θες καρπούζι; Πας στο μποστάνι. Κανένας Βασιλόπουλος. Μόνο ο παππούς που φροντίζει για όλα αυτά.

Τους αποκαλείς όλους “θείε” και “θεία” αν είσαι από δω. Δύσκολα θα πέσεις έξω.

12 για ύπνο. Χωρίς πολλά πολλά.

Η βραδινή έξοδος είναι στο καφενείο του χωριού. Εμείς πάμε στο πάνω. Κάποιοι άλλοι πάνε στο κάτω. Άγνωστο γιατί.

Αν βρούμε κανέναν συνομήλικο ή έστω 10 χρόνια πάνω – 10 χρόνια κάτω από την ηλικία μας, περνάμε ωραία.

– Επιτέλους λίγη νεολαία στο χωριό, ακούστηκε από κάποιον. Βέβαια οι τριαντάρηδες, σαραντάρηδες δεν είμαστε ακριβώς νεολαία.

Βουργαρέλη – Αθαμάνιο 6-7 βαθμούς Κελσίου κάτω.

Η διαδρομή είναι όμορφη

Untitled

Ο Άραχθος το καλοκαίρι είναι ρυάκι.

Arahthos river

Τι απορρυπαντικά να χρησιμοποιούν στο νερόμυλο; Φοβάμαι να ρωτήσω.

Κρίμα που δεν είχαμε μαγιό για μια βουτιά στο Χαγιάτι στη Φτέρη.

Και μισό σύννεφο να δούμε στον ουρανό αναπτερώνονται οι ελπίδες μας για βροχή.

Μην κόβετε δέντρα ρε άνθρωποι. Έλεος.

Πάντα είχα την απορία γιατί το νεκροταφείο βρίσκεται στην πλατεία του χωριού. Η οποία είναι και όμορφη

The old tree

Λόγω των όχι και τόσο συχνών πια επισκέψεων μου, έχω χάσει τη μισή τοπική διάλεκτο.

Παλιά το χωριό είχε πολύ ωραία κρέατα. Όλα στη λαδόκολλα από το θείο το Γιώργο. Τώρα τρώμε σε πιάτα κάτι σουβλάκια απ’ αυτά που τρώμε και στην Αθήνα. Ίσως της Αθήνας να είναι και λίγο καλύτερα.

Φεύγουμε αύριο και χάνουμε το φοβερό event ρε γαμώτο:

Αν δεν είχε και τόση ζέστη τις μέρες που περάσαμε στο χωριό θα ήταν ακόμα πιο ωραία.

*Εδώ περάσαμε τα καλοκαίρια των παιδικών μας χρόνων αλλωνίζοντας με τα ποδήλατα, τους χωματόδρομους, τις πλατείες και ξεδίψουσαμε πίνοντας παγωμένη λεμονίτα στο καφενείο του θείου Νίκου. Τώρα, επιστρέφει η γενιά που γεννήθηκε εδώ και φέρνει μαζί της όλες τις κακές συνήθειες της Αθήνας ξεριζώνοντας τις κληματαριές – τις κρεβατίνες με την ωραία σκια – για να βάλει ηλεκτρικές τέντες, σοβατίζοντας τα πέτρινα σπίτια, ρυπαίνοντας, κόβοντας δέντρα, χτίζοντας σπίτια παράταιρα με το τοπίο κ.α. Ξέρω ότι αγαπάνε τον τόπο τους αλλά αλλοτριώθηκε η αισθητική τους μάλλον λόγω της πολυετούς απουσίας τους στις πόλεις. Ας ελπίσουμε ότι θα καταλάβουν σύντομα και θα σταματήσουν, άθελά τους, να καταστρέφουν το χωριό για να λένε και τα μικρά παιδιά με την ίδια χαρά το “πάμε στο χωριό, στον παππού και τη γιαγιά” όπως το λέγαμε κάποτε κι εμείς.

Περισσότερες φωτογραφίες…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s