Επτά ημέρες στην Επτάλοφο

Το δίλημμα ήταν Βερολίνο ή Κωνσταντινούπολη. Για να δούμε, θα δικαιωθούμε για την επιλογή μας; Αν όχι, το ξύλο θα το φάει ο Α. που μας έβαλε την ιδέα.

Όποιος έχει κάνει ήδη αυτό το ταξίδι, όλοι δηλαδή εκτός από μένα απ’ ότι κατάλαβα, και συζητάμε με κάνει να ενθουσιάζομαι και να ανυπομονώ ακόμα περισσότερο.

€130 με Turkish airlines μέσω airtickets.com.

Δεν χρειάζεται διαβατήριο. Μόνο ταυτότητα, απ’ τις καινούργιες. €85 περισσότερα για το budget του ταξιδιού λοιπόν. Ευχαριστώ Αγγελή και Λ. για την πληροφορία.

Τόσο διάβασμα δεν έχω κάνει για καμία άλλη πόλη.

Όλες οι εκτυπώσεις με tips στο επόμενο ταξίδι θα αντικατασταθούν από αρχεία PDF σε κάποιον e-reader. Οικολογία και λιγότερο βάρος.

Στον Παμούκ έδωσαν Νόμπελ Λογοτεχνίας γιατί δεν υπάρχει Ακατάσχετης Φλυαρίας (με αφορμή το βιβλίο του “Το μουσείο της αθωότητας” το οποίο θα μπορούσε με ευκολία να είναι 300-350 σελίδες. Είναι 801!).

Μάλλον αναβολή του ταξιδιού λόγω ανωτέρας βίας.

Τελικά, όλα καλά.

Out of office motherfuckeeeeeers

Δέος, από τις πρώτες εικόνες που βλέπεις από το λεωφορεία που μας πάει από το αεροδρόμιο στην πλατεία Ταξίμ.

Προφιτερόλ από το inci για το καλωσήρθαμε και το καλαναπεράσουμε. Εκεί που η Φισούν έβαλε τα 2 πόδια του Κεμάλ σ’ ένα παπούτσι κι αυτός γούσταρε κιόλας.

Τόσα έργα στην Κωνσταντινούπολη, νομίζει κανείς πως ετοιμάζονται για Ολυμπιακούς.

Η Sue που έχει με το σύζυγό της το Marti Apartements όπου μείναμε μας υποδέχτηκε σαν παλιούς καλούς φίλους. Το δωμάτιο καινούργιο, ευρύχωρο, καθαρό, ήσυχο, πολύ κοντά στα ΜΜΜ της πλατείας ταξίμ και στην Ιστικλαλ. Τέλεια επιλογή, να ‘ναι καλά ο Θ. που μας το πρότεινε.

Μουσείο της αθωότητας την πρώτη μικρή μας μέρα. Θεατρική αίσθηση. Να πας αν έχεις καταφέρει να διαβάσεις το βιβλίο.

Τα Tσουκούρτσουμα (Çukurcuma) είναι μάλλον η πιο ωραία γειτονιά του κόσμου. Χωρίς το μάλλον.

Untitled

Να προσέχετε τι λέτε στα ελληνικά.

Ο Ara Güler είναι κάτι σαν έκθεμα στο καφέ του (map). Όλοι πάνε και φωτογραφίζονται δίπλα του αντί να του ζητάνε να τους τραβήξει αυτός μια φωτογραφία, όπως εύστοχα είπε η Ι.

Η ιστικλαλ (İstiklâl Caddesi) με βροχή περπατιέται μόνο με εκείνες τις γαλότσες που φοράνε οι ψαράδες στα ποτάμια, αυτές που είναι μέχρι τη μέση.

Το “ευχαριστώ” δε μπορώ να το προφέρω με τίποτα στα τούρκικα.

Το μπαλίκ εκμέκ, το ψάρι σε ψωμί δηλαδή, από τις βάρκες του Εμινονού (Eminönü) , είναι υπερεκτιμημένο. Παρ’ όλα αυτά δοκιμάστε το.

Όσο τουριστικό κι αν είναι το Σουλταναχμέτ (Sultanahmet), και είναι πολύ, είναι και ωραίο αν εξαιρέσει κανείς τα τουριστικά μαγαζάκια γύρω από τα αξιοθέατα. Επιβάλλεται λοιπόν η επίσκεψη.

Για να γλιτώσετε τις ουρές για το Τοπ Καπί (Topkapı Sarayı), την Αγία Σοφία (Hagia Sophia) κλπ μπορείτε να κλείσετε τα εισιτήρια ιντερνετικά από εδώ και να πάτε οπότε θέλετε.

Hagia Sophia

“Ρε, σαν την rebound μυρίζει εδώ κάτω”, είπε μόλις κατεβήκαμε στο κατά τα άλλα φοβερά ατμοσφαιρικό Υδραγωγείο (Yerebatan Sarnıcı).

Στο google maps φαίνονται όλα επίπεδα. Στην πραγματικότητα όμως μας έφαγαν ήδη οι ανηφοροκατήφοροι.

Θα πάμε και 2η φορά στο Σουλταναχμετ γιατί το Καπαλί Τσαρσί (Kapali Çarşı) είναι εντελώς kapali τις Κυριακές και γιατί δεν προλάβαμε ανοιχτό ούτε το Τοπ Καπι. Μικρές οι χειμωνιάτικες μέρες, βλέπεις.

Την επόμενη φορά θα πάω σε μη τουριστικό χαμαμ γιατί στο Τσεμπερλίτας δεν πόνεσα όσο περίμενα. Φλωριά. Έπρεπε να το καταλάβω κι απ’ το site.

Ωστόσο το απλό μπάνιο από δω και πέρα θα μου φαίνεται πολύ σκέτο.

Μην αγχωθείς ότι θα ξεχάσεις να δώσεις φιλοδώρημα. Θα σου το θυμίσει οπωσδήποτε το επίμονο βλέμμα του χαμαμτζή.

Το γκιοζλεμέ με πατάτα, πατάτα.

Η Ιστικλάλ είναι ο εφιάλτης του αγοραφοβικού

Θα έπαιρνα όρκο πως είδα μια παρέα τριγλυκεριδίων να χορεύουν το χορό της κοιλιάς στο πιάτο μου.

Εδώ πρώτα κλείνουν τα εστιατόρια, τα bar, τα club, τα after και μετά τα κομμωτήρια και τα μπαρμπέρικα.

Στο cihangir για πρωινό στο Savoy (map). Συμπαθητική γειτονιά από το λίγο που την είδαμε.

Ρε αυτοί μου παίρνουν το τσάι πριν τελειώσει. Θα γίνει χαμός!

Λίγα αγγλικά, ρε άνθρωποι! Να καταλαβαίνουμε τι τρώμε τουλάχιστον. Όλα τα άλλα βολεύονται.

Στο Καντικιοϊ (Kadıköy) με καραβάκι. Βόλτες, καφές by the sea και under the sun στην Moda (βρείτε και ακολουθείστε τη Moda Caddesi και θα με ευγνωμονείτε), βόλτες, νοστιμότατο φαγητό στο Ciya (ούτε εδώ καταλάβαμε εντελώς τι φάγαμε μιας και επιλέξαμε κυρίως εξ όψεως) και πάλι βόλτες μέχρι να φύγουμε.

Untitled

Τρομάρα μου, πάτησα και Ασία.

*Προς εκδόσεις Πατάκη: Κύριοι, θα επιθυμούσαμε και μια πιο βολική, τύπου paperback, έκδοση της “πρόσκλησης συνοδοιπορίας” όπως ονομάζει ο Αλέξανδρος Μασσαβέτας το βιβλίο του “Κωνσταντινούπολη: Η πόλη των Απόντων” ώστε να μπορούμε να τον συνοδεύσουμε στις περιηγήσεις του χωρίς να αποκτήσουμε αυχενικό σύνδρομο. Ευχαριστούμε

Ηλιοβασίλεμα με θέα το Σουλταναχμέτ απ’ το λιμάνι του Καντίκιοϊ περιμένοντας το καραβάκι. Εικόνες ανατολής

Η περιοχή Τούνελ η οποία βρίσκεται χοντρικά γύρω από το Τουνέλ που λέω από κάτω, έχει ωραίους πεζόδρομους, ωραία bar και εστιατόρια (καμία σχέση με τα τραγικά της Ιστικλάλ), νεολαία σαν εμάς 😉 και θυμίζει λίγο το δικό μας ιστορικό τρίγωνο στα ωραία του χρόνια

Untitled

Το Tουνέλ (Tünel), το τρίτο παλαιότερο μετρό του κόσμου, με τη μια και μοναδική στάση του μας γλίτωσε από πολύ ανήφορο

Θα περίμενα τα ΜΜΜ να είναι κάπως φθηνότερα.

Efes Pilsen draught και ξέρω ψωμί

Προκαλώ το taxibeat να ανοίξει και στην Istanbul.

Πιο άχρηστο app από το αυτό του lonely planet για iPhone δεν έχει. Να τα λέμε κι αυτά

Το εκμέκ από το Sakarya Tatlıcısı είναι τόσο γλυκό που θα έπρεπε να είναι παράνομο.

Μορφή ο Pando. Οπωσδήποτε για πρωινό. Κουβεντούλα στα ελληνικά. Κι αναμνηστική φωτογραφία στο τέλος μετά της συζήγου. Θεούλης.

Η ψαραγορά του Μπεζίκτας (Beşiktaş) είναι ένα τσιμεντένιο έκτρωμα. Όχι πως το Μπεζίκτας είναι κούκλα. Να τα λέμε κι αυτά

Το πιο ωραίο τζαμί, αυτό στο Ορτάκιοϊ δε μπορέσαμε να το δούμε γιατί κάνουνε εργασίες και θα είναι καλυμμένο μέχρι του χρόνου. Ατυχία. Ευκαιρία να έρθουμε και του χρόνου. Ευτυχία.

Βόλτα στο Bebek. Σκάφη, σκαφάτοι αλλά και ωραίες λιακάδες με θέα στο Βόσπορο. Αραλίκ φάση.

Καμπατας (Kabataş) – Μπεζίκτας με τα πόδια. Ευκολάκι. Μπεζίκτας – Oρτακιοϊ, το ίδιο. Ορτακιοϊ – Μπεμπεκ, Μαραθώνιος. Απ’ τους μικρούς, εντάξει.

Το κάλεσμα του μουεζίνη είναι κάτι εξωτικό για τους μη μουσουλμάνους. Μου αρέσει.

Αν ήμουν μουσουλμάνος πάντως με 5 φορές τη μέρα που θα έπρεπε να προσεύχομαι θα εμένα μέσα στο τζαμί. Που να πηγαινοέρχεσαι

Μαλακά δυτικέ, οι καλυμμένες γυναίκες δεν είναι αξιοθέατα. Μην τις ενοχλείς με φωτογραφίες.

Τρελή κίνηση ο Βόσπορος

Untitled

Βοσποράδα, οπωσδήποτε. Η μικρή αρκεί (10 TL). Η επιστροφή μας βρήκε στο ηλιοβασίλεμα. Π-έτυχε.

Το Istanbul Modern (10 TL) δεν είναι Tate Modern. Είναι απλώς το θαύμα του marketing, όπως είπε η Ι. Αντιγραφή λογοτύπου και τρέχουμε χωρίς να δούμε από πριν αν έχει κάτι ενδιαφέρον. Ας προσέχαμε.

15 φαγητά. Με 5 απ’ αυτά γεμίζεις το πιάτο σου. Τρως πολύ καλά και πληρώνεις κάτι λιγότερο από 15 TL. Απλά κι ωραία στο Helvetia. Ευχαριστώ, φίλη του Ο.

Κυδώνι με καϊμάκι. Δεν πρόλαβα να το φωτογραφίσω καν.

Με 20 LT το ποτό άντε να μεθύσει ο πονεμένος

Αν θες κολωνακιώτικη αίσθηση και τιμές να πας για πρωινό στο Kaktus.

Χυμέ ροδιού, και με βότκα πάλι χάλια θα ήσουνα.

– Ρε, μου έφαγε 2 λίρες το μηχάνημα.
– Κοπάνα το. Θα πέσουν.
Μαντέψτε ποιο είναι το κορίτσι στον παραπάνω διάλογο.

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο το φανταζόμουν πιο μεγάλο. Πού χωράνε όλοι οι ελληνάραδες νεόπλουτοι celebrities και οι καλεσμένοι τους που βαφτίζουν και παντρεύονται εκεί;

Τα παιδιά που παίζουν ανέμελα στα σοκάκια στο Φανάρι μετριάζουν τη μελαγχολία του. Ειδικά μια συννεφιασμένη μέρα σαν τη σημερινή. Και τα χρωματιστά σπίτια στη σειρά. Ζωντανός πίνακας ζωγραφικής.

Untitled

Όπου κι αν στρέψεις το βλέμμα, όσο κι αν έχουν καταστραφεί, και συνεχίζουν να καταστρέφονται στο όνομα της ανάπλασης, γειτονιές ολόκληρες, καταλαβαίνεις πολύ εύκολα πόσο ακόμα πιο όμορφη ήταν αυτή η πόλη στο παρελθόν.

Δηλαδή χάθηκε ο κόσμος να μπορούσαμε κι εμείς να έχουμε χαρέμια;

Για να φτιάξουν το Καπαλί Τσαρσί φτιάξανε αρχικά 2-3 διαδρόμους, τους κάνανε copy και μετά paste 1500 φορές γύρω γύρω.

Οι καλυμμένες γυναίκες εξασκούν τα βλέμματα. Χιλιάδες φορές πιο επικίνδυνο.

Και το “τσογλάνι” είναι τουρκική λέξη.

Περισσότερο απ’ τα φαγητά μου έκαναν εντύπωση τα γλυκά και τα πρωινά. Ή τα πρωινά και τα γλυκά. Ή…

Φωτοεπιληψία κάθε βράδυ από τις επιγραφές νέον και led όλων των χρωμάτων, μεγεθών και σχημάτων που αναβοσβήνουν μέσα στα ματιά μας. Las Vegas η “αγαπημένη” μου Ιστικλάλ.

Yeni Raki FTW

Η μόδα είναι club σε ορόφους κτιρίων τα οποία για τα προσέξει κάποιος παίζουν στη διαπασών σε όλο σχεδόν το μήκος της Ιστικλάλ. Όχι πως αν πας στα στενά γλιτώσεις την ηχορύπανση.

Κατέληξα. Εκμέκ καταϊφι (που δεν είναι κανταΐφι όμως όπως θα διαπιστώσετε) από το Saray Muhallebicisi, κι ας είναι εργοστάσιο, γιατί είναι λιγότερο γλυκό από αυτό του Sakarya Tatlıcısı άλλα καϊμάκι από το Sakarya Tatlıcısı που δεν είναι σαν τη σαπουνάδα του Saray Muhallebicisi. Μπερδεύτηκες; Δε μπορώ να τα πω καλύτερα. Τρώω!

Τα καραβάκια για τα Πριγκιποννήσια και το Καντικιοϊ είναι ενταγμένα κι αυτά στις αστικές συγκοινωνίες που σημάνει ότι πας με πολύ μικρό αντίτιμο (5 LT)

Οι γλάροι δεν ποζάρουν. Βεντέτες

Untitled

Τα αμαξάκια με τα άλογα (παετόνια) στην Πρίγκηπο (Büyükada) τα βρήκαμε με τη μυρωδιά, με 30 TL μας ανέβασαν μέχρι ένα σημείο και μετά από 15λεπτη ανάβαση με τα πόδια φτάσαμε στον Άγιο Γεώργιο όπου η θέα μας αντάμειψε για τον κόπο μας.

Κατά την ανάβαση κλωστές και γάζες δεξιά κι αριστερά. Τάματα γυναικών ανεξαρτήτως θρησκείας για να τεκνοποιήσουν

Αν ο ναός είναι κλειστός χτύπησε το κουδούνι και ο πάτερ θα έρθει να σας ανοίξει.

Μετά από τόση ανάβαση να μου φάει το φαΐ, γλάρος ή γατί; Πάει πολύ

Κατηφορίζουμε από τον Άη Γιώργη με τα πόδια στο λιμάνι και έχουμε πάθει πλάκα με τα σπίτια που βλέπουμε στη διαδρομή. Τόσο που ξεχάσαμε όλη την κούραση.

Διαλέξαμε τα ωραιότερα σπίτια.

Πρίγκηπος. Είναι όσο παραμυθένια ακούγεται. Το Mπουγιούκαντα όχι και τόσο.

Untitled

Για Βοσποράδες, Πριγκηπονήσια και γενικά δρομολόγια πλοίων τσεκάρουμε εδώ

Τώρα χρειάζομαι έναν χαμαμτζή οδοστρωτήρα. Μόνο

Κρεατομάχη στο Zubeyir. Μόνο που το γιαουρτάκι έπρεπε να το πάρουμε από την αρχή να σβήνει την κάψα. Ο λογαριασμός μας δάγκωσε κομμάτι.

Στο ρόλο του καθιερωμένου πια βραδινού και μαλακτικού γλυκού, απόψε είχαμε ένα καζαν-ντιπί ποίημα.

Το ayran είναι στο top 3 των πιο αηδιαστικών τροφών που έχω δοκιμάσει στη ζωή μου. Εγώ σε προειδοποίησα

Δε χορταίνεις τις βόλτες σ’ αυτή την πόλη. Ακόμα και με βροχή.

Πίνουμε μπίρες και μαθαίνουμε τουρκικά με Ι., Ρ., Κ.

Dört arak

Το ταξίδι πέτυχε! Αρρώστησα!

Όσο τουριστικό κι αν φαίνεται, και είναι πολύ, πρέπει να ανέβεις και στον Πύργο του Γαλατά (Galata Kulesi). Θέα 360º. (12TL)

Untitled

Τελικά, κάποιοι ποζάρουν

Ο Φ. είχε δίκιο εδώ για τα συκώτια στο Canim Ciğerim

Γενικά, να προσέχετε όσο μπορείτε τι πληρώνετε όπου τρώτε.

Τελικά δεν αρρώστησα. Η επιστήμη αποφάνθηκε: Ήταν μάτι.

Istanbul by night με Ι., Ρ. και Κ.

Canli στο Kum Saati. Ωραία μπάντα που παίζει παπάδες.

Στο γυρισμό είδαμε και 3 μεθυσμένος. Πλούσιοι θα ήταν

Τα πόδια μετά την 5η μέρα καταλαβαίνουν ότι δεν πρόκειται να τους δείξεις κανένα έλεος και απλά σταματάνε να πονάνε.

To-do-list μέχρι και για τις λίγες τελευταίες ώρες μας στην πόλη.

Ένα μαγαζί με τουρκικό πρωινό στην Αθήνα, ΑΜΕΣΩΣ! Με τις τιμές της Τουρκίας όμως ε;

Γκιουζελίκια με τη σέσουλα

Παντού ματόχαντρες. Από τα κτίρια μέχρι τα σαπούνια και τις σακούλες απ τα ψώνια. Άμα είσαι όμορφος φυλάγεσαι Λογικό.

Μια βόλτα στην περιοχή Τουνέλ κυρίως τις ώρες που τα καταστήματα με τα μουσικά όργανα είναι ανοιχτά θα σου δώσει την αίσθηση ότι αυτή η πόλη έχει πολλή μουσική. Και θα είναι σωστή αυτή η αίσθηση.

Μπορεί οι hipsters της Αθήνας να πεθαίνουν αλλά εδώ ζουν και βασιλεύουν στο mavra galata.

Πετσέτες, πεστιμάλ, σαπούνια κλπ για δώρα σε πολύ καλές τιμές στο home spa.

Το χαμάμ στα Τσουκούρτσουμα έχει και gay μέρα. Αμέ τι;

– No Sue, I don’t want them hurt me that much

Όπως το είχα φανταστεί. Δε προλάβαμε ούτε να καπνίσουμε, ούτε να δούμε, ούτε να φάμε όλα όσα θέλαμε

Αφού ξεμπερδέψαμε με τα πολύ τουριστικά, την επόμενη φορά θα έχει βόλτες σε πιο μελαγχολικές γειτονιές. Έχω την αίσθηση ότι εκεί κρύβεται μεγάλο μέρος της γοητείας της Istanbul.

16:20 στο shuttle bus για αεροδρόμιο. Τα σύννεφα έχουν κατέβει στο επίπεδο της θάλασσας, πολλή βροχή, το Σουλταναχμετ θαμπό, σχεδόν νύχτα. Σα να ζούμε σε φωτογραφία του Αρα Γκιουλερ.

Από την Ταξιμ στο αεροδρόμιο (περίπου 21km) με βροχή, 1 ώρα και 55 λεπτά.

Στο αεροδρόμιο Aτατούρκ το επίσημο νόμισμα είναι το €. Μπακλαβάδες, λουκούμια κλπ όχι από ‘κει. Παίζει ληστεία.

Περιμένοντας στο gate αναρωτιέμαι αν υπάρχει κάποιος που να μην τον έχει μαγέψει αυτή η πόλη

Εις το επανιδείν, λοιπόν.

Περισσότερες φωτογραφίες…

*Εκ των υστέρων ανακάλυψα ότι υπάρχει σε e-book. Όχι πως μου κάνει διάφορα γιατί δεν έχω ακόμα e-reader όπως είπα παραπάνω.

3 πολύ χρήσιμα ελληνικά blogs:
1. Angelis and the Istanbul
2. Neopolitis
3. εις την πόλιν: bir Yunan blogger İstanbul hakkında yaziyor!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s